cover-delaatsteman

Op 13 mei in de winkel!

De laatste man

De nieuwe roman van
Koen Van Wichelen



voorpubicatie


voorpubicatie

De laatste man

 

  • Bestel hier je exemplaar

    Wil je alvast een exemplaar van De laatste man bestellen? Dat kan. Stuur een mailtje naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. met als titel "De laatste man" en je krijgt je exemplaar thuisgestuurd.

Reacties & recensies

Wil je zelf een reacties schrijven? Dat kan via koen.vanwichelen@grande.be.

 

  • Een opmerkelijke roman

    „Van Wichelen verstaat de kunst zijn lezer pagina na pagina sterker aan het verhaal te verslaven. Met humor, met rauwe passages, maar ook met prangende vragen zoals die over het waardige levenseinde. Een opmerkelijke roman."

    Kwotering: ****
    Net Nieuwsblad

  • Dit boek moet gelezen worden

    In elke schrijver schuilt een leugenaar. In elke leugen schuilt een waarheid. Dit gevoel druipt tussen de regels door van beide romans “De Barmhartigen” en “Hij was mijn vader”. Vanaf bladzijde 1 wordt je als lezer meegetrokken in de soms absurde maar vlijmscherpe geest van Koen van Wichelen. Het hele verhaal ademt 'midlife crisis' en schreeuwt depressie, maar verraadt pure menselijkheid. De grimmige sfeer die Koen van Wichelen creëert grijpt je bij de kloten en geeft je een ongegeneerd en ongemakkelijk kijkje in de wachtkamer van het leven. Het tussenstation. Het onvermijdelijke punt waarop je de balans opmaakt en je realiseert dat je idealen een kosmische grap (b)lijken te zijn geweest. Het moment waarop je stil gaat staan terwijl alles om je heen in razende vaart blijft doordenderen. De schrijfstijl van Koen van Wichelen is puur, oprecht en aangrijpend. Hij weet op subtiele wijze de lezer volledig onder te dompelen in somberheid. Het gemoed van de hoofdpersoon wordt stevig ingevlochten in het karakter van het boek. Herfst of winter in het hoofd van Sores? Dan regent of sneeuwt het buiten gewoon mee. Maar dan miezerregen, mist en natte sneeuw. Geen frisse buien of serene sneeuwdekens. Is er licht aan de horizon? Een sprankje hoop? Dan breekt de zon door en keert de warmte terug. Het verhaal kent vele lagen van symboliek. Sommige, zoals het weer of karakternamen als 'Sores', 'Jenny', 'Slomo', lijken er uitgesproken dik bovenop te liggen. Veelal bespringt de symboliek je ongemerkt. Je herkent het direct of het schuurt langs de grens van je comfort zone. Of de schrijver dit al dan niet beoogd heeft, doet niet eens ter zake, maar het illustreert subliem de allesomvattende teneur van het voortschrijdende individu. Uiteindelijk sta je er alleen voor. Uiteindelijk moet je het zelf doen. Dat wil zeggen: uiteindelijk moet je maakbaarheid beschouwen als een dood paard en gewoon wat gaan doen.
    Als Sores de bodem bereikt heeft en besluit, op basis van een test in de krant, om een boek te gaan schrijven, zet hij eigenhandig het rad van verandering in beweging. Waar deze uiteindelijk stopt is een ondervinding. Een ontdekkingsreis, maar in ieder geval geen vlucht meer. Koen van Wichelen geeft blijk van een ongenadig observatievermogen. Hij weet op weergaloze wijze de geest van een depressieve man en zijn omgeving te beschrijven.


    “Alles vloeit, alles glipt weg door onze vingers. Tegen de stroom in roeien heeft geen zin. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. We kunnen het best zachtjes meeschudden op het ritme van de genadeloos tikkende tijd, meezeilen over de open zee tot ons uur gekomen is. Tot de glimmende neger op het voordek stopt met op zijn grote trom te slaan.”


    De verschillende karakters vertonen een grote mate van menselijkheid en de dialogen zijn bij vlagen diepzinnig en filosoferend. De wijze waarop hij 'Slomo' soms laat fulmineren is meeslepend en overtuigend en de uitvoerig beschreven gedachtenspinsels van Sores lijken de bloemlezing van een ervaringsdeskundige.

    “Schrijvers zien er allemaal eender uit, denkt Sores. Ze zijn niet bepaald moeders mooiste, maar ze hebben allemaal wel iets markants, iets speciaals, iets geks over zich. En hoe nors en arrogant ze ook in de lens staren – slechts bij enkelen krult er voorzichtig een hooghartige glimlach rond de mondhoeken – tegelijk hebben ze iets zachts en kwetsbaars”

    “Ik ben de uitverkorene, denkt hij. En hij kijkt zoals het een uitverkorene past naar het gewriemel van de gewone stervelingen om hem heen. Minzaam en welwillend, met niet meer dan een hooghartige krul rond zijn mondhoeken”.

    Deze passage beschrijft een fraai staaltje van narcisme. De eigengeilheid van een schrijver. Een schepper. Een uiting van zelfrelativering die het verhaal een mooie kwetsbaarheid meegeeft. Menselijkheid. Koen van Wichelen weet met zijn roman fijnzinnig de kwetsbare menselijkheid een gezicht te geven. En niet elk gezicht staat je aan.


    “Terwijl hij zijn Volvo voorzichtig door de mistige straten stuurt, ziet hij hoe Slomo een overdosis pillen slikt en een plastic zak over zijn hoofd trekt. Hij ziet hoe Slomo een touw over een balk op de zolder gooit en op een leeg krat bier gaat staan. Hij ziet hoe Slomo de loop van een jachtgeweer tegen zijn onderkin drukt en het bloed tegen de muur spat. Hij ziet hoe Slomo met doorgesneden polsen in zijn bad ligt. Hij ziet hoe Slomo op de reling van de brug klimt waar zijn Volvo net onderdoor rijdt”.

    “Het besef, het diepere inzicht, komt op kousenvoeten.”


    Een prachtige gedachte. De conclusie besluipt je. Een prachtige illustratie die de kracht van het verhaal weergeeft in een kernzin.

    Net als in het echte leven lopen hoofd- en bijzaken in het verhaal in elkaar over en worden deze door iedereen anders geïnterpreteerd. We mogen in een mensenleven kijken dat voorzien is van verhelderende 'ondertiteling'. Verhoudingen tussen (ex-)vrienden, (ex-)geliefden, familie en figuranten worden rauw en overtuigend vormgegeven. David Sores is gewoon een mens en David Sores vertelt zijn verhaal. En een echt verhaal kent pijn en verdriet. In een echt verhaal verlies je en hoop je. En heel soms win je.

    “Geluk zit in het nu. Niet in gisteren, niet in morgen, maar in het hier en nu. Mijn leven is allesbehalve simpel, denkt Sores. Maar ooit zal ik er klaar voor zijn. Ooit zal het me lukken om simpelweg in het hier en nu te leven. Ooit zullen het geluk en de liefde weer in mijn richting waaien. Maar nu nog niet. Nu moet ik nog op de blaren zitten en mijn wonden likken.”


    Beoordeling:

    Het verhaal van Koen van Wichelen, van David Sores eigenlijk, is fenomenaal puur. Menselijk met een scherpe, zwartgekleurde rand. De neerslachtigheid en de hoop is herkenbaar geschreven met goed doordachte observaties, poëtische oneliners en soms inspirerende filosofiën.

    “Want er bestaan geen eeuwige verliezers, alleen tijdelijke nederlagen.”

    “Rouw is liefde die geen huis heeft”

    “Pijn is geen competitie. Pijn is pijn. En nodeloos lijden heeft geen zin. Van pijn kun je niet winnen”

    “Wat blijft er twintig jaar na zijn dood van hem over? Wat heeft de tand des tijds doorstaan? Niet erg veel, vrees ik. Een grafsteen vol duivenstront in een verloren hoek van een tochtig kerkhof, een gerafelde zwart-witfoto in mijn portefeuille en de zekerheid dat de herinneringen aan hem die ik koester in mijn hart ooit onherroepelijk zullen oplossen en verdampen als flarden mist, als regenplassen in de ochtendzon.”


    Koen van Wichelen graaft in de ziel en legt het leven op de ontledingstafel met subtiele symboliek. Sores die in zijn eigen reflectie zijn vader herkent, de eenzaamheid en afstand van zijn familie die spreekt uit een droom waarin hij vanuit de lucht naar zijn vader, moeder en zus zwaait, de afscheidsbrief van 'Slomo' en 'Shana', het besef van David Sores dat zijn vriendschap met 'Slomo' fundamenteel veranderd is, het is echt, uiterst geloofwaardig en aangrijpend. Het is inspirerend en deprimerend tegelijk. Een verrekt knap staaltje schrijfwerk. Dit boek moet gelezen worden. Ik geef dit boek 4,5 ster.

    Chester Gerritse – Leesclub De Perfecte Buren
    http://perfecteburenleesclub.blogspot.nl/2015/01/blogtour-de-barmhartigen-koen-van.html

  • Reacties van lezers

    Hoofdpersonage David Sores grijpt je in het eerste deel meteen bij je lezerslurven. De hoofdstukken flitsen voorbij en lezen als een hogesnelheidstrein. Spitse plotwendingen, niets ontziende dialogen, het schrijfplezier spat van de pagina’s. Op en top Koen, denk je breed glimlachend. ***
    En dan volgt deel twee. Vanuit de broeierige ziekenhuisgangen bekruipt je een totaal ander gevoel. De onmacht, de opgekropte frustratie en het onuitspreekbare verdriet bezorgen je een kolkende brok in de keel. Wie ooit een geliefde heeft zien lijden, krijgt een glasharde en toch gevoelige spiegel voorgehouden. Dit verhaal MOEST eruit bij de auteur, en komt als een mokerslag binnen bij de lezer. Meesterlijk. ****

    "Ik zit dagelijks (nachtelijks...) met volle teugen te genieten. David Sores zit inmiddels aan zijn tweede druk. Zalig boek. Zalig boek..."

    "Meeleven met een personage in een boek. Overkomt me zelden. Maar Koen is er in geslaagd me zaken als “Doe dat toch niet... Laat dat toch zo...” te laten prevelen tijdens het lezen. Te laten  hopen dat de personages geen extra stommiteiten begaan. Voor diegenen die het bordkarton leveren voor de rollen in Famile en Thuis: verplichte masterclass bij De barmhartigen.
    Ons hoofdpersonage is geen held; geen voorbeeld voor ons allen. Veel geblaat, weinig wol. Zoals  wij allen kent hij de kunst van de hypocrisie maar al te goed. En door zijn imperfecties en het van-vlees-en-bloed zijn, wil je het beste voor David Sores. Wil je dat de serveerster met het spleetje hem graag ziet. Wil je dat hij de ersatzvader/patser een pak slaag geeft bij het tafeltennissen. Bedankt Koen. Ik heb er van genoten..."

    "Ik vond het echt goed. Er komen grappige situaties in voor en het leest heel vlot. Ik kon me goed inleven en identificeren met het hoofdpersonage. De situatie waarin David Sores zich bevindt is voor mij heel herkenbaar. Ook de manier van vertelling vind ik apart en goed gevonden, het brengt dynamiek in het boek. Eigenlijk ben ik niet zo een boekenlezer als ik eerlijk moet toegeven. Maar dankzij De Barmhartigen krijg ik plots zin om eens wat meer te lezen. Dus bedankt daarvoor!"

    "Ik vind uw boek een ontdekking en een aanmoediging om meer boeken van eigen bodem te lezen. Een van de grootste troeven is zonder twijfel dat je het boek als lezer niet wil wegleggen. De opbouw werkt en zit goed in elkaar. Je bent nieuwsgierig naar de volgende stap. Al die ingrediënten maken dat je, voor je de leeslamp uitknipt en gaat slapen, toch nog even de volgende bladzijde leest, en toch nog even de daaropvolgende. En als je het eindelijk weglegt, speelt alles zich verder af in je hoofd. Als schrijver mag u daar terecht trots op zijn.
    Geen overbodig gemijmer, wel straight to the point, zonder omwegen. Die stijl hoort bij uw boek en wat ik wel aan de directere taal waardeer, is dat het van uw hoofdpersonage geen gepolijste goedzak maakt, maar een man van vlees en bloed, met zijn kleine kantjes maar ook met zijn troeven. Ik zet 'De Barmhartigen' op iets wat ik de bovengemiddelde plank zou noemen. Een sterk boek dat je graag in huis hebt en met plezier aan een vriend uitleent."

    "Ik heb deze namiddag - met als uiterst geschikte soundtrack de regen op de veranda op de achtergrond - de pannen van het dak gelezen en het was helemaal geen opgave. Het boek leest echt als een trein en ik heb ervan genoten. Heel gemeend: chapeau en dikke proficiat voor dit huzarenstuk."

    "Het is een mooi en zielsversterkend boek geworden, raak geschreven in een loepzuivere stijl zonder overbodige franjes.
    Het boek heeft een uitgekiende, verfrissende en soms verrassende constructie van verhaallijnen, met het einde van deel 1 (het nieuwe testament) en overgang naar het 2e deel (het oude testament) als hoogtepunt. Het tempo vertraagt mooi in het 2e boekdeel, de toon wordt meer ingetogen en volgt zo het langgerekte lijden van de vader en de zoon. De sterkste troef van het boek is de uitgepuurde stijl en de aangrijpende verhaallijn die de lezer in een rotvaart door het verhaal sleurt."

    “Welke adjectieven zal ik gebruiken: meeslepend, doorvoeld, doorwrocht, bitterzoet, cynisch bijwijlen, grappig en toch vaak zwartgallig? Overtuigend ook. Een getormenteerde ziel of een begenadigd schrijver die een getormenteerde ziel beschrijft? Bijna een archetypisch voorbeeld van een Elektra complex maar dan met een jongen/man in de hoofdrol. Haat voor de gevoelloze, tirannieke moeder en bewondering en liefde voor de warme vader. Kortom: een boek dat je tegelijk naar de keel grijpt door zijn fatalisme en toch een beroep doet op de barmhartigheid van de lezer via een haast hongerig hengelen naar begrip en medelijden.

    „Het is een heel goeie roman. Je beste tot nu toe, met opzienbarende progressie. Well done, Koen.”

    "Spannend en origineel opgebouwd plot (=> page turner). Menselijke, échte, herkenbare personages, wat minder hard dan je vorig boek. Dit maakt het ook zeer grappig. Maar bovenal je virtuoos taalgebruik vind ik écht genieten!”

    „Je laat de letters klinken en kletteren als schaamteloze rock'n roll, recht voor de raap en met een spontane naturel. Het is wat ik noem, schrijven met een hoek af. Zo beeldrijk en spannend gebracht, dat je eigenlijk niet kunt geloven wat er zich voor je ogen afspeelt en het toch letterlijk ziet gebeuren. Meer van dat.”
     
    "Ik werd onmiddellijk meegesleept in deze hilarische én diepmenselijke roman. Ik geniet van je poëtische zinnen en scherpe observatie. Vanavond lees ik verder, joepie!”

    “Verdomme, Koen, mooi boek. Je beste tot nu.”
     
    “Leest als een TGV. En wat een spitse plotwendingen. Ik kan niet wachten om verder te lezen.”
     
    “Vanaf de eerste bladzijde zit je meteen midden in de actie. De dialogen zijn scherp en uit het leven gegrepen.”
     
    “En nu trommelgeroffel: je bent een natuurtalent met een heel eigen stem. Je schrijft verdomd goed!  Je stijlgevoel en krachtige taal zijn zeer doeltreffend. Een dwingende cadans, een spervuur van soms vrolijke, soms boze, bittere zinnen.”
     
    “Het boek leest heel ritmisch, met veel vaart. Als je leest, lees je door en dat heeft veel met het ritme van de zinnen te maken. Bovendien zit er humor in, Van Wichelen schrijft geestig. Zijn zinnen beuken, dat is fijn lezen.”

Bio

fotograaf: Gerrit Op de Beeck

Koen Van Wichelen (1966) schrijft al zijn hele leven.

Hij was onder andere hoofdredacteur van het studentenblad Kampus en van Teek Magazine, redactiecoördinator bij Dag Allemaal, journalist en adjunct-hoofdredacteur bij Humo en mede-oprichter en directeur van het Fonds Pascal Decroos voor Bijzondere Journalistiek.

 

In 2000 besloot hij dat het tijd was om zelf een magazine uit te geven. Sindsdien is hij uitgever en hoofdredacteur van het reisblad Grande en de kwartaalbladen Grande Frankrijk en Grande Italië.

 

In 2010 besloot hij samen met enkele vrienden dat het tijd was om een voetbalblad te lanceren: Passie voor Voetbal.

 

In 2011 besloot hij dat het tijd was om schrijver te worden. In september 2012 verscheen zijn verhalenbundel 'Pleidooi voor een warmere samenleving en andere beslommeringen'. Begin maart 2013 ligt zijn debuutroman in de boekhandel: 'Krokodillentranen'. Eind 2014 verscheen zijn tweede roman 'De barmhartigen'.

 

Koen Van Wichelen woont en werkt in Vilvoorde.

 

www.koenvanwichelen.be | www.fondspascaldecroos.org
www.grande.be | www.passievoorvoetbal.be

 

  Foto Gerrit Op de Beeck

nieuws

  • 1.000 verkochte exemplaren!

    De tweede roman van Boeken Magazine-bezieler Koen Van Wichelen De barmhartigen heeft zonet de kaap van de 1.000 verkochte exemplaren gerond.

     

    De mond-aan-mond-reclame van enthousiaste lezers deed de voorbije maanden langzaam maar zeker zijn werk.

     

    Voor zij die nog een barmhartig duwtje in de rug nodig hebben, bij deze een kleine greep uit de reacties en recensies:

    „Van Wichelen verstaat de kunst zijn lezer pagina na pagina sterker aan het verhaal te verslaven. Met humor, met rauwe passages, maar ook met prangende vragen zoals die over het waardige levenseinde. Een opmerkelijke roman.”  - Het Nieuwsblad
    Kwotering: ****


    „Dit boek moet gelezen worden. Koen van Wichelen graaft in de ziel en legt het leven op de ontledingstafel met subtiele symboliek. Echt, uiterst geloofwaardig en aangrijpend. Het is inspirerend en deprimerend tegelijk. Een verrekt knap staaltje schrijfwerk. - Algemeen Dagblad
    Kwotering: ****1/2


    „De barmhartigen is een hele goede roman. Well done, Koen.” (Herman Brusselmans)

     

    „Wat een plezier om te lezen. Je beste tot nu toe!” (Birgit Van Mol)

     

    „Ik geniet elke dag (nacht) van een stukje. Zalig boek. Zalig boek…” (Hans Bonte)

     

    „Je schrijft verdomde goed! Het wervelt, het bruist en het knalt al vanaf de eerste bladzijde.” (Sander Blom, hoofdredacteur Atlas-Contact)

  • Koen genomineerd voor de Hibris Literatuur Prijs

    Beste lezer,

     

    Zopas werden de genomineerden voor de prestigieuze Hibris Literatuur Prijs officieel bekendgemaakt.

     

    De Hibris Literatuur Prijs bekroont de meest gedurfde, stoutmoedige - zeg maar gerust: overmoedige (hubris/hibris) - roman van het voorbije jaar.

     

    GRANDE-hoofdredacteur Koen Van Wichelen werd genomineerd met zijn recent verschenen roman 'De barmhartigen'.

     

    Volg de bekendmaking van de shortlist live op http://youtu.be/YgT3w8QGKHk

  • PERSBERICHT: Koen Van Wichelen lanceert nieuw Vlaams boekenmagazine

    Foto-Koen-pb2015VILVOORDE – Begin mei verschijnt het eerste nummer van een nieuw Vlaams boekenmagazine. Initiatiefnemer is schrijver en GRANDE-uitgever Koen Van Wichelen. Dit nieuw tijdschrift zal helemaal gewijd zijn aan boeken, honderd pagina's tellen en verdeeld worden op 20.000 exemplaren.

    Koen Van Wichelen (uitgever en hoofdredacteur): 'Het idee voor dit magazine over boeken is ontstaan toen ik drie jaar geleden mijn literaire debuut maakte. Ik was onaangenaam verrast door de hoge zuurtegraad in de boekensector en de algemeen heersende negativiteit rond boeken. Die crisissfeer bereikte haar hoogtepunt vlak voor de Boekenbeurs vorig najaar. Auteurs waren boos over de sluiting van De Bezige Bij Antwerpen. Uitgevers kloegen over slechte cijfers. Ze waren elkaar allemaal de put aan het inpraten, alsof er geen boek meer verkocht wordt in Vlaanderen. Tegelijkertijd stonden 150.000 mensen klaar om naar de Boekenbeurs te gaan. Toen heb ik bij mezelf gezegd: niet lullen maar poetsen! Geen woorden maar daden.'

  • Literair vuurwerk in De Kruitfabriek

    Op donderdag 29 januari werd De barmhartigen feestelijk voorgesteld in De Kruitfabriek te Vilvoorde.

     

    De Vilvoordse schepen van Cultuur Johan Serkeyn verzorgde de inleiding.
    Manteau-uitgever Karel Dierickx ontvouwde het literaire masterplan achter De barmhartigen.
    Hilde Vissers las een fragment uit het boek voor.
    Ring TV-journalist Tom Serkeyn legde de auteur uitgebreid op de rooster over het hoe, wat en waarom.
    En bij wijze van uitsmijter vertelde burgemeester Hans Bonte waarom De barmhartigen hem zo persoonlijk geraakt heeft.

     

    Vervolgens trakteerde Stad Vilvoorde alle aanwezigen op een drankje.


    Foto's: Jan De Meue

    Met dank aan Standaard Boekhandel Vilvoorde, De Kruitfabriek, Madtiger, Stad Vilvoorde en Uitgeverij Manteau.

     

    Boekvoorstelling

    Boekvoorstelling1

    Boekvoorstelling3

     

    Boekvoorstelling

    Boekvoorstelling1

    Boekvoorstelling3

     

     

     

  • Persbericht De Barmhartigen

    'Ik wilde mijn vader postuum een stem geven'

    Koen Van Wichelen over zijn nieuwe roman 'De barmhartigen'

    Maandag 24 november, 2014 — De barmhartigen, zo heet het nieuwe boek van Koen Van Wichelen. Hilarisch en ontroerend, verrassend en uit het leven gegrepen. ‘Ik wilde mijn vader postuum een stem geven. Hopelijk kan mijn boek een paar families inspireren om euthanasie bespreekbaar te maken.’ (Koen Van Wichelen)

     

    Lees het volledige interview hier: http://www.wpg.be/sites/default/files/qa_kvw_def.pdf

     

    STEL JE VOOR: een nietsbetekenende veertiger met een knoert van een midlifecrisis en een dito drankprobleem schrijft een boek. En onverwachts wordt dat een bestseller. Dat is precies wat David Sores overkomt in De barmhartigen. De drieëndertig drukken leggen hem geen windeieren, maar zijn zorgen zijn niet voorbij. Integendeel, hij krijgt er alleen maar bij. Zijn boek heeft bij bepaalde mensen een snaar geraakt die hij liever ongemoeid had gelaten. Elke lezer met een beetje zin voor verhaal zit natuurlijk met dezelfde huizenhoge vraag: wat staat er precies in die bestseller?

     

    De barmhartigen – ISBN 9789022329948 – € 21,99 – 454 blz. – paperback – Een uitgave van Manteau

     

    De pers over Krokodillentranen:

    ‘Ik heb Krokodillentranen met veel plezier gelezen. Goeie roman, prima gedaan.’  – Herman Brusselmans

    ‘Alleen al de opening van dit boek. Een voetbalvoorzitter bij de kapper en het volk schreeuwend voor het raam. Prachtig.’  – Nico Dijkshoorn

    ‘Wat een pageturner! Het kleinmenselijke gedoe van de personages komt zeer herkenbaar over. Mooi!’  – Birgit Van Mol

    ‘Koen Van Wichelen scoort met dit boek over voetbal, vrouwen en wreed veel leed.’ – Sam De Graeve


    Een greep uit de eerste reacties van lezers op De barmhartigen:

    'Ik zet De barmhartigen op iets wat ik de bovengemiddelde plank zou noemen. Een sterk boek dat je graag in huis hebt en met plezier aan een vriend uitleent.'

    'De sterkste troef van het boek is de uitgepuurde stijl en de aangrijpende verhaallijn die de lezer in een rotvaart door het verhaal sleurt.'

    'Een boek dat je tegelijk naar de keel grijpt door zijn fatalisme en toch een beroep doet op de barmhartigheid van de lezer via een haast hongerig hengelen naar begrip en medelijden.'


    Koen Van Wichelen kijkt in de spiegel en ziet daar een schrijver met een vettig randje, de Triggerfinger onder de auteurs, quoi. Bij dezen kent u hem ook. Na zijn positief onthaalde debuutroman Krokodillentranen (2013), verschijnt nu het langverwachte De barmhartigen.

Jawel, ik ontvang graag het laatste nieuws in mijn mailbox.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nieuwsarchief

  • Nederlands Dagblad

    Zonder hart zouden we slechts machines zijn

    Vloeken en tieren, ruziemaken en moorden: Koen van Wichelen geeft zijn personages in zijn debuut geen plezant leven. Maar onder at die rauwheid valt deze verhalenbundel te lezen als een Pleidooi voor een warmere samenleving. Ergens doen de verhalen van Van Wichelen denken aan het werk van Dimitri Verhulst. De toon is rauw en grof, maar daaronder zit een verlangen naar geborgenheid en warmte, op het moralistische a f. Er figureert bijvoorbeeld een 'beursgenoteerde vader' - zo genoemd door zijn zoon- die in de krant een toepasselijke horoscoop leest over het opzij zetten van je ego, eindigend met: 'en vergeet uw geliefden niet.' Laat hij nu juist vrouw en kind aan het verwaarlozen zijn. Een dramatische gebeurtenis zorgt voor een wending. Cliché? ja, maar wei een goed opgeschreven cliché uitlopend in een perfecte slotpassage met een vork in de hoofdrol.

    Vonkjes mededogen
    Door alle verhalen heen klinkt tussen de regels door de roep om betrokkenheid, om mededogen, wat een schaars geworden goed is. Druk als de mens is met zichzelf, met moderne media en vooral niet met goed om zich heen kijken. De militair met een trauma door seksueel misbruik wordt pas op het laatste nippertje gezien, en wie prikt er door de façade van de man die zijn over! eden vader mist? Toch gebeurt het, er springen wei degelijk vonkjes mededogen rond in deze verhalen. Verder speelt de willekeur een hoofdrol. Van Wichelen schrijft een verhaal over een man die iets te vee I in een vrouw ziet terwijl hij getrouwd is en een schat van een stiefdochter heeft. je weet natuurlijk precies waar dat heen gaat. Tot een bijfiguur de dramatische wending ondergaat die je voor het hoofdpersonage in gedachten had. Volgens de verteller geen verdienste van de man die de vrouw zag: 'De dingen hadden ook helemaal anders kunnen I open.' Een ingetogen verhaal over twee broers en een zus aan het sterfbed van hun moeder blijft hangen door zijn fijngevoeligheid. Een van de zonen, getypeerd als de regelneef, krijgt het woord. Zijn dochtertje vraagt hem waarom hij niet huilt. 'Mijn verdriet zit in dit boekje [ ... ]
    Ik schrijf het op zodat ik het niet vergeet.'

    ELIZABETH KOOMAN

  • Patrice Toye

    Moederskinderen heeft me echt ontroerd. Dat is een parel van een verhaal. Zeer sterk.  
    Ik ben nu dus erg benieuwd naar meer.

  • Leestafel.nl

    Alle verhalen gaan over mensen die op een bepaalde manier een verkeerde weg ingeslagen zijn. En steeds krijgen ze de kans om een nieuwe start te maken. Of ze dat ook doen is een tweede, als ook de manier waarop ze dat aanpakken hun eigen keuze blijft.
    Dat is een kruimeldief die zijn eerste baantje krijgt bij een baas die zijn verleden kent en er dus bovenop zit; dat is een oudere man die zijn vrouw verloren heeft, die op het zwembad de oplossing voor zijn probleem verneemt; dat is een redacteur die na jaren trouwe dienst ontslagen wordt door degene die hij zelf het vak heeft geleerd; het is een verlopen ex-bandlid, die door zijn vroegere manager gevraagd wordt de oude band weer leven in te blazen, maar gebonden is door de zorg voor zijn demente moeder.  En het is een moeder die op haar sterfbed ligt en die het niet kan aanzien hoe haar kinderen al om haar rouwen.

    ‘Waar zijn je tranen?’ vraagt mijn dochter van tien.
    ‘Ik heb je nog nooit zien huilen. Waar is je verdriet?’
    ‘Mijn verdriet zit in dit boekje,’ zeg ik. ‘ Ik schrijf het op, zodat ik het niet vergeet.’
    ‘Dat is goed, ‘ zegt ze.

    De onmacht van de mens in de dagelijkse dingen die ons allemaal kunnen overkomen, dat is wat Koen Van Wichelen in zijn verhalen schetst. Na een deprimerend verhaal is er steeds weer die wending, die soms positief, maar soms ook negatief kan zijn. Het is ook maar vanuit welke hoek je de zaak bekijkt. Als ik de titel in ogenschouw neem, dan ga ik voor het positieve: een warmere samenleving. Daar krijg ik geen handreiking voor in deze bundel verhalen, ik zal het zelf moeten doen, net als de personages die de schrijver ten tonele voert.

  • De Morgen

    Meer dan verdienstelijk is het verhaal ‘Moederskinderen’, met twee zonen en een dochter aan het ziekbed van een door kanker gevelde moeder: de regelneef, de angsthaas en de zenuwpees. “Liefhebben is begraven. Dat is de weg van alle vlees.”
    Er wordt in de elf verhalen stevig gevloekt, getierd, geruzied, gedronken, gehuild en zelfs gemoord. Nogal wat personages zijn de pedalen kwijt en gaan met de vuile voeten door het weerbarstige leven dat hen voortdurend ontgoochelingen serveert.

    Kwotering **1/2

  • De Standaard

    Van Wichelen beleeft er plezier aan zijn personages het tapijt vanonder de voeten te trekken. Dan vinden we hen op hun knieën en beloven ze hun leven te beteren. De verhalen zijn duidelijk schetsen waarmee hij zich warm heeft gelopen.
    Eén verhaal is de uitzondering op de regel. ‘Moederskinderen’ is een dagboekachtig, ingetogen verhaal over de dood van een moeder die het haar kinderen niet makkelijk heeft gemaakt. Ook het verhaal ‘De heiligen der laatste dagen’ overstijgt het stadium van de schets: mooi afgerond, met emoties die er niet dik overheen gesausd liggen.

    Kwotering **

  • Boekenbank

    Pleidooi voor een warmere samenleving en andere beslommeringen is een bundel van korte verhalen, die lezen als wel degelijk leuke en meeslepende tranches de vies, zoals men dit pleegt te noemen. De auteur heeft de vaardigheid om op een snelle wijze de lezer te betrekken in de wereld van het personage van het kortverhaal, en ons op een sfeervolle en betrokken wijze de bijzondere avonturen te doen beleven. Literair sterk, maar de verhalen zijn zeer zeker ook wel pareltjes, en het boek is een absolute must voor de liefhebbers van afwisselend lectuur die niet toegeeft aan kwaliteit, en die op een beperkt aantal bladzijden de essentie van een verhaal weten brengen. Dit is niet iedereen gegeven, en is duidelijk een métier op zich... Hier hebben we een voorbeeldige auteur op dit vlak.

    Kwotering: * * * *

  • Hans Van Bever

    Foto HansDaar ergens op een strand in Portugal... Mooie verhalenbundel, mooi geschreven! Het ideale boek om mee te nemen op reis. Ik was vooral aangenaam verrast door het open einde van de verhalen en het persoonlijk inlevingsvermogen dat elk verhaal te bieden heeft. Ik kijk al uit naar je eerste roman!

  • Laurent Thys

    Ik vind 'Pleidooi" een sterk debuut. Als lezer word je de verhalen als het ware ingesleept, onweerstaanbaar. Krachtige, ongezouten taal, direct en ruw. Vloekend, tierend strompelen de personages door hun kleine leven... Tot plots een moment van tederheid, mededogen, liefdevolle aandacht doet vertragen, verstillen en ontroeren (met een traantje). Na een paar verhalen zit je met de vraag/spanning... Waar ligt deze bloem nu verborgen? Lezen.

  • De boekenkast

    “Koen Van Wichelen schrijft op een manier waarbij hij de lezer van bij de eerste zin van het verhaal weet te boeien met zijn pareltjes van verhalen.
    ‘Pleidooi voor een warmere samenleving en andere beslommeringen’ bevat verhalen vol drama, romantiek, seks, geweld en humor, die zodanig geschreven zijn dat ze zich allen even vlot laten lezen. Het is een boek dat naar meer smaakt. Koen Van Wichelen werkt momenteel aan zijn eerste roman, wij kijken er al naar uit!”

  • Fien Sabbe

    “Ik wist al lang dat je kon schrijven, Koen, en dat is bij deze bevestigd. Een welgemeende proficiat en ik kijk uit naar je eerste roman volgend jaar.”

  • Herman Brusselmans

    “Moederskinderen is een heel mooi en erg aangrijpend verhaal.”

  • Haarlems Dagblad

    De personages in de verhalen van Koen Van Wichelen zijn klemgezet door het leven. Ze doen hun best, maar het lot zit tegen. Ze proberen zich staande te houden en plegen hooguit heel stilletjes, bijna onmerkbaar verzet. Verwacht bij Van Wichelen geen groot drama. Het zijn mooie gedegen verhalen.

    Kwotering
    ***

  • De Morgen

    Koen Van Wichelen debuteert met Pleidooi voor een warmere samenleving en andere beslommeringen, een verhalenbundel die enigszins aan Dimitri Verhulst doet denken.

  • M.B.

    “Je verhalenbundel krijgt terecht vier sterren. Het zijn goede verhalen en je hebt een prachtige stijl.”

  • Boekenbank.be (P. Vandendaele)

    Pleidooi voor een warmere samenleving en andere beslommeringen is een bundel van korte verhalen, die lezen als wel degelijk leuke en meeslepende tranches de vies, zoals men dit pleegt te noemen. De auteur heeft de vaardigheid om op een snelle wijze de lezer te betrekken in de wereld van het personage van het kortverhaal, en ons op een sfeervolle en betrokken wijze de bijzondere avonturen te doen beleven. Mensen die herkenbaar zijn, al zijn het wel figuren...

Contact

Voor al uw vragen & verzuchtingen één adres:
koen.vanwichelen@grande.be