Leestafel.nl

05 Nov
Waardeer dit verhaal
(0 votes)

Alle verhalen gaan over mensen die op een bepaalde manier een verkeerde weg ingeslagen zijn. En steeds krijgen ze de kans om een nieuwe start te maken. Of ze dat ook doen is een tweede, als ook de manier waarop ze dat aanpakken hun eigen keuze blijft.
Dat is een kruimeldief die zijn eerste baantje krijgt bij een baas die zijn verleden kent en er dus bovenop zit; dat is een oudere man die zijn vrouw verloren heeft, die op het zwembad de oplossing voor zijn probleem verneemt; dat is een redacteur die na jaren trouwe dienst ontslagen wordt door degene die hij zelf het vak heeft geleerd; het is een verlopen ex-bandlid, die door zijn vroegere manager gevraagd wordt de oude band weer leven in te blazen, maar gebonden is door de zorg voor zijn demente moeder.  En het is een moeder die op haar sterfbed ligt en die het niet kan aanzien hoe haar kinderen al om haar rouwen.

‘Waar zijn je tranen?’ vraagt mijn dochter van tien.
‘Ik heb je nog nooit zien huilen. Waar is je verdriet?’
‘Mijn verdriet zit in dit boekje,’ zeg ik. ‘ Ik schrijf het op, zodat ik het niet vergeet.’
‘Dat is goed, ‘ zegt ze.

De onmacht van de mens in de dagelijkse dingen die ons allemaal kunnen overkomen, dat is wat Koen Van Wichelen in zijn verhalen schetst. Na een deprimerend verhaal is er steeds weer die wending, die soms positief, maar soms ook negatief kan zijn. Het is ook maar vanuit welke hoek je de zaak bekijkt. Als ik de titel in ogenschouw neem, dan ga ik voor het positieve: een warmere samenleving. Daar krijg ik geen handreiking voor in deze bundel verhalen, ik zal het zelf moeten doen, net als de personages die de schrijver ten tonele voert.

Naar boven