Reacties van lezers

06 Nov
Waardeer dit verhaal
(0 votes)

Hoofdpersonage David Sores grijpt je in het eerste deel meteen bij je lezerslurven. De hoofdstukken flitsen voorbij en lezen als een hogesnelheidstrein. Spitse plotwendingen, niets ontziende dialogen, het schrijfplezier spat van de pagina’s. Op en top Koen, denk je breed glimlachend. ***
En dan volgt deel twee. Vanuit de broeierige ziekenhuisgangen bekruipt je een totaal ander gevoel. De onmacht, de opgekropte frustratie en het onuitspreekbare verdriet bezorgen je een kolkende brok in de keel. Wie ooit een geliefde heeft zien lijden, krijgt een glasharde en toch gevoelige spiegel voorgehouden. Dit verhaal MOEST eruit bij de auteur, en komt als een mokerslag binnen bij de lezer. Meesterlijk. ****

"Ik zit dagelijks (nachtelijks...) met volle teugen te genieten. David Sores zit inmiddels aan zijn tweede druk. Zalig boek. Zalig boek..."

"Meeleven met een personage in een boek. Overkomt me zelden. Maar Koen is er in geslaagd me zaken als “Doe dat toch niet... Laat dat toch zo...” te laten prevelen tijdens het lezen. Te laten  hopen dat de personages geen extra stommiteiten begaan. Voor diegenen die het bordkarton leveren voor de rollen in Famile en Thuis: verplichte masterclass bij De barmhartigen.
Ons hoofdpersonage is geen held; geen voorbeeld voor ons allen. Veel geblaat, weinig wol. Zoals  wij allen kent hij de kunst van de hypocrisie maar al te goed. En door zijn imperfecties en het van-vlees-en-bloed zijn, wil je het beste voor David Sores. Wil je dat de serveerster met het spleetje hem graag ziet. Wil je dat hij de ersatzvader/patser een pak slaag geeft bij het tafeltennissen. Bedankt Koen. Ik heb er van genoten..."

"Ik vond het echt goed. Er komen grappige situaties in voor en het leest heel vlot. Ik kon me goed inleven en identificeren met het hoofdpersonage. De situatie waarin David Sores zich bevindt is voor mij heel herkenbaar. Ook de manier van vertelling vind ik apart en goed gevonden, het brengt dynamiek in het boek. Eigenlijk ben ik niet zo een boekenlezer als ik eerlijk moet toegeven. Maar dankzij De Barmhartigen krijg ik plots zin om eens wat meer te lezen. Dus bedankt daarvoor!"

"Ik vind uw boek een ontdekking en een aanmoediging om meer boeken van eigen bodem te lezen. Een van de grootste troeven is zonder twijfel dat je het boek als lezer niet wil wegleggen. De opbouw werkt en zit goed in elkaar. Je bent nieuwsgierig naar de volgende stap. Al die ingrediënten maken dat je, voor je de leeslamp uitknipt en gaat slapen, toch nog even de volgende bladzijde leest, en toch nog even de daaropvolgende. En als je het eindelijk weglegt, speelt alles zich verder af in je hoofd. Als schrijver mag u daar terecht trots op zijn.
Geen overbodig gemijmer, wel straight to the point, zonder omwegen. Die stijl hoort bij uw boek en wat ik wel aan de directere taal waardeer, is dat het van uw hoofdpersonage geen gepolijste goedzak maakt, maar een man van vlees en bloed, met zijn kleine kantjes maar ook met zijn troeven. Ik zet 'De Barmhartigen' op iets wat ik de bovengemiddelde plank zou noemen. Een sterk boek dat je graag in huis hebt en met plezier aan een vriend uitleent."

"Ik heb deze namiddag - met als uiterst geschikte soundtrack de regen op de veranda op de achtergrond - de pannen van het dak gelezen en het was helemaal geen opgave. Het boek leest echt als een trein en ik heb ervan genoten. Heel gemeend: chapeau en dikke proficiat voor dit huzarenstuk."

"Het is een mooi en zielsversterkend boek geworden, raak geschreven in een loepzuivere stijl zonder overbodige franjes.
Het boek heeft een uitgekiende, verfrissende en soms verrassende constructie van verhaallijnen, met het einde van deel 1 (het nieuwe testament) en overgang naar het 2e deel (het oude testament) als hoogtepunt. Het tempo vertraagt mooi in het 2e boekdeel, de toon wordt meer ingetogen en volgt zo het langgerekte lijden van de vader en de zoon. De sterkste troef van het boek is de uitgepuurde stijl en de aangrijpende verhaallijn die de lezer in een rotvaart door het verhaal sleurt."

“Welke adjectieven zal ik gebruiken: meeslepend, doorvoeld, doorwrocht, bitterzoet, cynisch bijwijlen, grappig en toch vaak zwartgallig? Overtuigend ook. Een getormenteerde ziel of een begenadigd schrijver die een getormenteerde ziel beschrijft? Bijna een archetypisch voorbeeld van een Elektra complex maar dan met een jongen/man in de hoofdrol. Haat voor de gevoelloze, tirannieke moeder en bewondering en liefde voor de warme vader. Kortom: een boek dat je tegelijk naar de keel grijpt door zijn fatalisme en toch een beroep doet op de barmhartigheid van de lezer via een haast hongerig hengelen naar begrip en medelijden.

„Het is een heel goeie roman. Je beste tot nu toe, met opzienbarende progressie. Well done, Koen.”

"Spannend en origineel opgebouwd plot (=> page turner). Menselijke, échte, herkenbare personages, wat minder hard dan je vorig boek. Dit maakt het ook zeer grappig. Maar bovenal je virtuoos taalgebruik vind ik écht genieten!”

„Je laat de letters klinken en kletteren als schaamteloze rock'n roll, recht voor de raap en met een spontane naturel. Het is wat ik noem, schrijven met een hoek af. Zo beeldrijk en spannend gebracht, dat je eigenlijk niet kunt geloven wat er zich voor je ogen afspeelt en het toch letterlijk ziet gebeuren. Meer van dat.”
 
"Ik werd onmiddellijk meegesleept in deze hilarische én diepmenselijke roman. Ik geniet van je poëtische zinnen en scherpe observatie. Vanavond lees ik verder, joepie!”

“Verdomme, Koen, mooi boek. Je beste tot nu.”
 
“Leest als een TGV. En wat een spitse plotwendingen. Ik kan niet wachten om verder te lezen.”
 
“Vanaf de eerste bladzijde zit je meteen midden in de actie. De dialogen zijn scherp en uit het leven gegrepen.”
 
“En nu trommelgeroffel: je bent een natuurtalent met een heel eigen stem. Je schrijft verdomd goed!  Je stijlgevoel en krachtige taal zijn zeer doeltreffend. Een dwingende cadans, een spervuur van soms vrolijke, soms boze, bittere zinnen.”
 
“Het boek leest heel ritmisch, met veel vaart. Als je leest, lees je door en dat heeft veel met het ritme van de zinnen te maken. Bovendien zit er humor in, Van Wichelen schrijft geestig. Zijn zinnen beuken, dat is fijn lezen.”