Koen Van Wichelen

21 May
Published in Reacties & recensies

Alleen al voor die laatste zin lees je 206 bladzijden: "En dan begint die hele kloterij weer van vooraf aan". Het leven in één zin, kort, illusieloos, maar ook vol milde spot en humor: 'Krokodillentranen' is geschreven in no nonse taal zonder overbodige franje. Met taferelen die herinneren aan filmfragmenten van Felix Van Groeningen. En toch, wat als een burleske begint, verandert met iedere bladzijde in meedogende portretten van mensjes met hun kleinmenselijke kantjes en hebbelijkheden. Weemoed klinkt weliswaar door in de naam van De Stad Waar Het Altijd Regent, maar aanvankelijk lijkt het "gedoe" in de voetbalwereld van voorzitter Kerkorian en gevallen sterspeler Campion alleen maar een zootje van egoïsme en machtsmisbruik. Terwijl de wereld naar de verdoemenis gaat, is schijnheiligheid de stelregel. Ten laatste na twee hoofdstukken weet je dat de roman over de zinloosheid van het leven gaat. Maar daar is het voetballiefhebber Van Wichelen natuurlijk niet om te doen. Gelardeerd met Vlaamse zegswijzen gaat hij met veel empathie op zoek naar schone woorden en zachte gebaren van zijn protagonisten. Niet alles eindigt goed, maar beetje bij beetje sijpelt het goedmenselijke binnen in zijn bladzijden en de personages, van vuilnisman Willy en verpleegster annex barmeid Carmen tot de cynische voorzitter zelf. Zo blijkt dat je zelfs op het toilet een ontroerend telefoongesprek kan voeren. En terwijl ik lees, zing ik liedjes mee, van Adele en Gotye. En dan staat daar met een zonsondergang, die op de laatste rode bal op een snookertapijt lijkt, een beeld dat ik zelf wel in een Grande-reportage wil gebruiken. Moraal: we komen en we gaan, het zinloze leven is niets anders dan aflossing van de wacht. Ook als iemand betoogt dat het lot onbarmhartig is, heersen op het einde mildheid en verzoening: "We leven nog, we klagen niet". Een prikkelend romandebuut.

Mark Gielen
Kwotering: ****

03 May
Published in Reacties & recensies

Er waren voor mij 2 redenen om a priori niet van deze roman te houden: het voetbalmilieu waarin het verhaal zich afspeelt en de vergelijking met Brusselmans die iemand maakte (ik moet Brusselmans niet).

Ik lees vrij veel, maar ben nogal kieskeurig: wanneer een boek mij na 50 pagina's nog niet kan boeien, stop ik ermee.

Maar... van Krokodillentranen heb ik genoten van de eerste tot de laatste bladzijde! En ik vraag me inderdaad ook af hoe het verdergaat met de personages (behalve met Louis Fargo, hem vind ik geen leuke mens).

Een meeslepend verhaal, vlot geschreven, plastische beschrijvingen, boeiende personages, originele wendingen (bv. daar waar de auteur zelf tussenkomt) en een tamelijk optimistisch en happy end.

Echt een dikke proficiat, ik ben fan.

Inge Heeren
Kwotering: ****

03 May
Published in Reacties & recensies

Als een sneltrein zo leest deze eerste roman van Koen Van Wichelen.

Halfweg het boeiende verhaal, in een wereld die geen geheimen heeft voor de auteur,

vermindert de vaart want: 'De zon schijnt vandaag niet voor iedereen'. Je verneemt waarom en voor wie.

Ontroerende bladzijden waarin de pijn van de zoekende mens duidelijk voelbaar wordt weergegeven.

Intrigerend, zeer leesbaar, soms choquerend, maar warm aanbevolen. Een welgemeende Proficiat !

Léa Vavedin
Kwotering: ***1/2

30 Apr
Published in Reacties & recensies

Wie zijn debuut maakt in de eerste ploeg en onmiddellijk een volledige match presteert, verdient een contractverlenging.

Koen slaagt erin om van bij het eerste fluitsignaal in de aanval te gaan en het tempo aan te houden tot de 90ste minuut. Er hadden wat mij betreft zelfs verlengingen mogen bijkomen.

Door het verrassend half-time scheidsrechterlijk nachtelijk intermezzo zap je zelfs tijdens de rust niet weg.

Terwijl Kerkorian en zijn entourage in elke aanval wel op een of andere manier betrokken zijn, is Jurgen toch de ster van het veld. Zijn inzet en ploeggeest zijn voorbeeldig maar een droomtransfer naar Rome zit er toch niet aan te komen.

Roman's "Het begrijpen is niet genoeg, je moet het ook doen" mag wat mij betreft ingekaderd worden. De Krokodil weet niet alleen hoe het moet maar doet het ook, zowel professioneel als privé, leert uit zijn fouten en handelt ernaar. Wat in het begin een karikatuur lijkt wordt toch een figuur waar je respect voor hebt.

Moest het hier niet om een debuutroman gaan zou ik bij een volgende bezoek aan de bibiliotheek toch wel uitkijken of Van Wichelen al een wedstrijdverslag van de terugmatch tussen DWB en Racing FC geschreven heeft. Ik ben het voor 1 keer zelfs eens met Brusselmans' "Goeie roman, knap gedaan".

Kwotering: ****

Alain Staessens

Pagina 7 van 20