Koen Van Wichelen

27 Apr
Published in Reacties & recensies

Krokodillentranen neemt je mee in de voetbalwereld van Racing dat op degraderen staat, wiens spits maar niet wil herstellen van een blessure, de ogenschijnlijke onverenigbaarheid tussen de voorzitter en de directeur van de ploeg, de verborgen agenda's ..., maar vooral naar de kleine kantjes van de mensheid. Want er zijn ook de vrouwen, het opgekropte verleden, de machtsgeilheid, het sterrendom, de homohaat, het grote verdriet, de veeleisende verlangens enzovoorts.

Koen Van Wichelen had de grote ambitie dit alles te gieten in een consistent verhaal dat zich afspeelt in quasi 24 u. Gereduceerd tot 198 pagina's.

Hij is daarin geslaagd. Hij is er zelfs in geslaagd er een pageturner van te maken die je in één ruk uitleest. In mijn geval: op drie uur tijd, maar ik ben een snelle lezer.

Toch is het niet een boek dat ik iemand cadeau zal doen. Sterker nog: het is ook geen boek dat ik zal meenemen als 'eenvoudige lectuur' om mijn maandelijkse vakantie mee te beginnen.

Om de eenvoudige reden dat er van het hele boek niets echt beklijft. De enige scène die mij een beetje wist vast te houden, was het telefoongesprek en daarna de ontmoeting tussen Faro en Jurgen, de receptionist van het Parkhotel. De volgende passage is dan ook mijn favoriet: "Toen Fargo zich vijf minuten later aan de nachtreceptie meldde, begreep hij in één ogenblik waarom nachtreceptionist Jurgen nooit alles of niets zou spelen en niet naar Rome zou vliegen om Kristien te reden uit de losse handjes van haar macho-Italiaan met een snor. In één oogwenk zag hij waarom Jurgen koos voor de optie pappen en nathouden en waarom hij tot het einde van zijn dagen lange smachtende brieven zou blijven schrijven naar de vrouw van zijn dromen."

Naast het niet-beklijvende, waren er de zogenaamde emotionele passages die ongeloofwaardig zijn omdat je ze als een natte dweil en in één geut over je heen krijgt: het telefoongesprek tussen Kerkorian en Hanssen, bijvoorbeeld, na een stilzwijgen van tien jaar. Die overgang van een bruuske naar een meelevende Kerkorian is zo plots dat het volstrekt ongeloofwaardig wordt.

Ik heb tout court het gevoel dat Van Wichelen onervaren balanceert op het emotionele koord: dat Gitte, de moeder van de overleden Hannah, zo koelbloedig en ongeëmotioneerd blijft, dat Kurt, de overleden vader, zich na enkele dagen besluit zich te herpakken, zijn maar enkele voorbeelden. Het is duidelijk zijn sterke kant niet.

Op andere momenten raakt de schrijver het evenwicht kwijt tussen het kleinmenselijke en het platvloerse: die dunne grens overschrijdt hij enkele keren met zijn zware legerbotten zoals bijvoorbeeld bij Ronald en Laura: "Ooit was hij verliefd geweest op dat vette, zeurende hangbuikzwijn" denkt hij, nadat hij een pagina eerder nog liefdevol aan een kind had gedacht. Het mist elke vorm van consistentie.

Toch wil ik met graagte zijn tweede roman lezen.

Waarin hij heeft durven kiezen: in aantal personages, in verhaal en in het opbouwen van een emotie. Wanneer hij het aangedurfd heeft zijn 'darlings te killen'.

Het zal hem wel lukken, denk ik.

Annemie Morbee
Kwotering: *

25 Apr
Published in Reacties & recensies

Goed geschreven. Flitsend. Volks. Komisch. De auteur vat de vertelkunst bij de horens en danst er een ludieke tango mee. Ober, de soep smaakt lekker maar de volgende keer een iets grotere portie met een extra snuifje peper en zout graag. Nog geen grand cru, de auteur heeft wel het talent in de toekomst er eentje neer te pennen ! Job well done, Koen!

Favoriete personage : Louis Fargo (een nichterige cultregisseur op de terugweg, die aan zijn penis trekt en z'n middelvinger opsteekt naar zijn spiegelbeeld...).

Favoriete citaat : "Zijn bierbuik puilde onder zijn bezweet wit hemd uit en het leek wel alsof zijn dampende varkenskop direct op zijn bovenlijf was geschroefd, maar dat weerhield hem er niet van naar hen te knipogen".

Christian Peersmans

Kwotering : **1/2

25 Apr
Published in Reacties & recensies

Fantastisch boek! Vandaag gekocht en uitgelezen!
Verhalen lijken los van elkaar te staan maar eigenlijk geven ze een realistische kijk op het leven, waar elkéén op zoek is naar eigen voordeel. En toch ook het zachtere van de mens komt aan bod.
Hoe mensen voor elkaar kunnen zorgen.  Dit geeft hoop.  Hoop dat onze egoïstische maatschappij misschien ooit weer es wat menslievender zal zijn en het winstbejag aan de kant kan schuiven.
 
Vooral het gedicht van Kurt Hansen aan zijn dochter Hannah raakte me.  Zijn verdriet werd zo mooi omschreven, ik kon zijn verdriet onder mijn vel voelen kruipen. Hetzelfde met de scène wanneer hij na een week naar de bakker gaat.  De hartelijkheid van de bakkersvrouw is zo herkenbaar.  Ook haar onmacht.  Er willen zijn maar niks kunnen doen, het leven dat verder gaat, ook in de bakkerij. Het weglachen van de opmerkingen, zei alles.
 
Ik hou helemaal niet van voetbal en kon me er ook niks bij voorstellen maar de scènes die omschrijven hoe supporters uit de bol gaan bij een doelpunt, hoe ze mee kunnen gaan in het gevoel van winnen en verliezen, zogen me zo naar het voetbalveld.
 
Carmen vond ik een zeer leuke madam. Iemand waar je zo een praatje mee zou maken maar ze lijkt me ook stevig met haar voeten op de grond te staan.  Daar hou ik wel van.
Kurt die zijn menselijke kant laat zien bij het overlijden van zijn dochter, raakte me.  De macho die zijn weke kern laat zien.  Zeer menselijk omschreven.
 
Dit was puur genieten. Dit vraagt naar meer. Laat dit vooral niet het eerste en laatste schrijven zijn!

Bianca Lemahieu
Kwotering: ****

23 Apr
Published in Reacties & recensies

'Krokodillentranen' is een mix van grimmige donkergrijze, felle groen-gele en oogverblindende withete fragmenten met een zilveren randje, als een bitterzoete puzzel die in elkaar valt, en waarin KVW niks menselijks onaangeroerd laat.

Licht verteerbaar en met sprekende herkenbare karakters nodigt het boek uit om verfilmd te worden - dan misschien niet tot een Oscarwinnaar, maar toch tot een zaterdagavondfilm die graag herbekeken wordt op DVD op een regenachtige avond in de Ardennen. Er wordt overvloedig gestrooid met beeldspraak, wat het entertainmentgehalte zeer ten goede komt. Ook qua structuur is het erg genietbaar en slim, en bij ieder nieuw opgevoerd personage word je als lezer weg en weer geslingerd tussen sympathie of antipathie. Bij het omslaan van de laatste pagina blijf je even beduusd achter, maar toch getroost : in elke ruwe bolster schuilt een blanke pit.

Mijn favoriet personage is de Krokodil zelve. Hij zit zo vol tegenstrijdigheden, en net dit maakt hem zo menselijk. Mijn lievelingspassage (met Ronald) gaat als volgt : 'Hij had niet zo braafjes naar die geblondeerde aap in de fitness moeten luisteren. Waarom had hij de geniale Gouden Palm-winnaar niet gewoon gefotografeerd terwijl hij met zijn dikke kont omhoog stond? Respect voor de privacy? Ha! Fotografen zijn sluipschutters. Het enige wat ze interesseert is die ene flits, dat ene moment. To grab history by the balls.'. Dit vind ik echt supergoed verwoord!

'Zin of onzin van het leven', 'Tussen hoop en wanhoop', 'Ieder (onge)diertje zijn pleziertje' of 'Boeketje Vlaanderen' : ook zo had het boek kunnen heten, maar dat ware niet even treffend geweest als de titel die de omslag uiteindelijk siert : 'Krokodillentranen'. Een knipoog, een doordenkertje, ook hier.

Ondanks enkele schoonheidsfoutjes - taalkundig staan niet overal de puntjes op de i, inhoudelijk bespeuren we hier en daar wat ongeloofwaardigheden, en een overbodig en flauw tussenvoegsel ('noot van de schrijver' sla je liever over) - smaakt dit naar meer.

Diedelinde Maene
Kwotering: ***

Pagina 9 van 20